دل دردهای یک پسر بچه

ناپلئون هم عاشقت بود در

جنگ های تن به تن به تن

 بتن

              بتن

بتن

    بتن این کرم پیله سخت سست عشقم را به دلت ! که به

دام و 

                به دام و

  به دام و

  به دامن تو خورده شود بهتر از

فریاد و

 فریاد و 

          فریاد و

یاد تو اینجا باشد هم میکشد!  پس

  بهتر و

            بهتر و

بهتر و

           بهتر

تر و ترانه ی غم بخواند و

بمیرد و

 بمیرد و

            بمیرد و

 و رد کنی عشقش را و بگذاری به  دست ِ

  باد و

باد و

 باد و

 باداباد عمرش در خاطر بماند به هیچ

 به هیچ و

        به هیچ و

  وبه هیچ  و

هیچ ندارد بهانه است و بهانه کرم است بر ریشه ی

 درخت و

           درخت و

درخت و

رخت برنکشی از حیاط و

 حیاط و

 حیاط و

            حیاط

 که حیات میدهم از دست که اگر دست بماند به زیر  ِ

 تبر و

        تبر و

تبر و 

تبر

 بر و ساقه نمیشناسد دیگر!  که خشک میشود اگر درخت باشد و میمرد اگر عابر باشد از پاییز زود

آمده و

                    آمده و

 آمده و

مده دامان به دستم که دست به جای ماند در سطرهای بالا و قد ی نداریم و قدری ، که بکشمش

 پایین و

 پایین و

پایین و

 این تن به قربان شما آقا یا خانم سلمانی ! دست از سر ما

دست از سر ما بردار و

بردار و

       بردار و

بردار و

                    بردار و

بردار

که  بر  دار است سر ! که ما در عهد خود سری داشتیم و

سامانی و

                    سامانی و

سامانی و

مانی در برم ای تن به دندان بسته،  ای خاتون ِ

                    خاتم و

 خاتم و

                                    خاتم و

تم و

  تم و

ماتم و

       ماتم و

       تم و

تم و 

 تمدید نمی کنی فرصت مرگ را در آغوشت ؟

         سهم من

         از تمام انرژی هایی که

         راس ساعت ۶ صبح

         در دنیا پخش میشود

         .

         .

         .

         دختر مدرسه ای است

         که از سرویش جا مانده

         و من باید

         در راه رساندنش به مدرسه

         عاشقش شوم.

از پرچم عربستان خوابمان برد و لا الله الا لای لای لایی . که ترینیداد برایمان دست تکان داد و کودک درونمان لام و کامش را تــَر کرد از شیر پرچم ایران  .

بزرگتر که شد هندسه را از سرزمین های غصبی فلسطین نماز کرد سر سجاده اسراییل و سر مثلث هایش را که تک تک تراشید فهمید تیز تر از کانگوروهای استرالیا را باید در سواحل قناری بگردد. 

چکمه های ایتالیا را پایش کرد و روی ماه ترکیه رد پایش را جا گذاشت .

قلبش را که روی کانال سوئز نشاند وای وای. پل دنیا بوده اینهمه سال. که هر کس گنج خواست از ما گذشت و از ما گذشت .

کابوسش اژدهای بوتان بود و اوقات فراغتش ، صحراهای نیجریه را سبز رنگ میکرد . از طناب های موزامبیک با ستاره های آمریکا بادبادک میساخت و در بادهای قطر فراموش میکرد .

از گسل های پیشانی آقای معلم میلرزید و در هر امتحان تاریخ جفرافی ای از تو می شاشید به خودش تک تک سونامی.

کوله پشتی اش را از اهرام ثلاثه پر میکرد و در مسیر مدرسه سر اینکه چه کسی زورش بیشتر است دعوا راه می انداخت . تما خاک دنیا را باروت میدانست و بزرگتر که شد خواست اثبات کند شلیک جاذبه از هر درخت سیبی از تو بوم بوم .

خودش را که از قطب شما به جنوب آویزان میکرد قبله نمایش روی تو می افتاد.

جان مادرت نگاه کن . من تا به تو رسیدم تمام دنیا را گشتم . تمام دنیا را زیر و رو کردم .

      صدای پیچ لینک

             پیچ از رقصت بده هر فاصله را. لرزان

             فاصله ها ،  پیچ ها را،  همچو چالوس تند تند و تند و تند پیچ و  بپیچ

             گز به گز شیرین لبی از اصفهان . تو هی بپیچ

             لق به لق پاهای مست ِ بره ای بریان ز تیغ ِ مست ِ خورشید را به دستانت بپیچ با آسمان .

             لق به ق دندان شیری را بپیچ . شکل  پیچ لخت و عریان  لثه های شکل لب در سرزمین خیس در  باران . 

             سر بده آواز لق لق

             زنگ  ِ زندانبان ِِ سرتاسر قفس بر مرزهای پلک ِ لق ، گریان .

             عاشقم چون صید  ِ در دست ِ  ظریف سیم خاردارهای مست ِ یک پیچک

             پیچ و پیچ و پیچ و  پیچ و پیچ

                                                    گیسو

              کولی و آواره و بی بند وبارم در قفس

             با کوله باری خاطره  از هیچ ساعتها

             صد سوارم کوچ هر فصل را ، تماشا

             میشوم در هر بهاری قاصدک

                                           در دست باد

                                                             مغلول

              پای تابستان ، فرو کرد

                                          خار در

                                                 قشلاق یک کودک

             می فتم چون خش خش پاییز

                                   به زیر ِِ کورپای کولی مجنون

             از زمستان

                           رودی از هر صد مسیر بیرون

             بی هدف ، بی قصد و بی مقصد و موج در دست

             پای کوبان  میزنم سر را به سا حل

             میشکانم خواب یک ماهی

              گیرم از سر باز کرده

                                        میفشارم

                               روی سنگین سایه سرد سینه ی آفتاب

              دلم هر دار و درخت  شاخه آهو

              مشک هر سیگار ، زهر آلو

              سهم من از صد سکون ابرها  ، قحطی

              در هوای اشک من

                               رنگین کمانی

                                          مرده از هر واژه ی آبی

              می شود از گلوی چاه من

              صد قران

              قرقره ی بغض

              بریزی روی هر کشتار

              میشود کشتار هر گندم بگیرد باری از آلو

              از شغال همسایه خبر داروگ

              گفته از راه گلویم صید را در چنگ

              می سپارد راه را

              تا خانه ی آهو

             با تمام معبر دنیا درونم آشنا

                                                      اما

             راه چشمانم به فانوس نگاهت مبتلا اما

             در ره قلبت عطاری میکند عشقت

             اهلی  می مانـَـم  در آن غران  و حیران نافه ی بوی ها   

             گیچ و پیچ و پیچک و آواره و تنها

ثـــلـــثـــلـه های تیز جگر

مثلث برمودایت را بر من قفس کن بودا .

دستهایت  را دو ضلعش و آغوشت  را وتری نامتنهایی کن بر من . هیهات .

در هر زاویه اش گلی بنشان و  نابرده به باغ ، دلم شاد کن. های های.

در راستای غرب به شرق از خونم بر خود نیمسازی رسم کن. مرزی بین قلب و مغزت خط خط . مرا در سلول پایینی حبس ابد کن بی تعارف. ملاقاتی هم نمیخواهم تک تک . مرا بکنید تک تک  آنجا. قطعا تمام قتلهای دنیا زنجیرش از گردن من شروع میشود . لیک لینک .

قطعا اگر آتش اضلاعش را از تو تشابه میگرفت ،  خدا هم هیچ گهی نبود برای ابراهیم .عجز .  اکتفا که هیچ . اقتضا که هیچ . اختفا شاید . معجزه بیخ .

به احتمال عدم وجود خدا ، اگر تو را تابلوی علایم رانندگی میکردند بوی تعفن جسد سر هر پیچ .. بوق بوق.

رییس . تو قطعا با هیچ مثلث دیگری هیچ تناسبی نداری. نه دستهایت . نه لنگهایت . آی آی .

رییس ! خودت را بر تمام تخته سیاه های دنیا داد بزن. گوش آسمان را کر کن. فلکه. تما م دانش آموزان دنیا تابستان را به عشق تو پاهای برهنه را بر کف آسفالت های داغ مسیر خشک مدرسه امضا میکنند  . خاکی. پاره . لرز. استرس شب امتحان . جوش. عرق.نام ونام خانوادگی . مدت امتحان . چرکنویس. هندسه .   تا شهریور . تو قطعا مرزی هستی برای هر قبولی در هر امتحانی از تو موجود . مردود .

هیچ کس در دنیا تو را کشف نکرد . این را تنها بودن من در تو هق هق. قطعا رمز تو  من خواهم وق وق .

این مثلث با خاکستر من برموداست فیثاغورث. مرا هر جور حول میچرخانی یا هل میدهی. یا علی. 

برمودا را روی هر کله ای که گردی گردو دارد بکش.  گوش .  خزان هم سر رسید. سیلو سیلو قحطی.

آی آی. دنیا را روشن کن آنتن . چه خبر است الماس ، دنیا را ؟  یکی هستی . اینهمه مثلث؟

زرق . گاهی هم میگویند : برق.

 خاموش کن دنیا را برمودا.

^{نه صد وبیست گروه مجرب که من شنیدم گالیله هم در پی رصد تو بود  های  های.}

^{شب ِ تاریک  و   بیم ِ موج  و  گردابی  چنین  حـــــایل ،   ز دیدار   ِ تو  ای   یــارو} 

^{هــلال ِ گردی از ابرو  ،  رهـــــــا کردی  به گــردابها}

^{سرش بر دار گیسویت بیاویزد  ،  نداری رحم ؟}

^{نمی گویی عمو گالیل گناه دارد به مولاها .}

^{که چون گالیله را حلقه ی دوست طوافش داد  حول هوش  ،   همه جا   از   گردی}

^{جهان   و گردی   سوراخ کـــ.ان ،   سپید سرود .   که شاید   دومی  نهایتش میشد}

^{ده تا انگشت را در آن شمرد و اولی را تا ده بیشتر نمیتوانست شمرد .  های های.}

^{زنده بودن همیشه ده تاست ،  آنگاه که تو ریشه ی جغرافیایی تمام اعــداد  طبیعی}

^{میشوی،حساب بسته های ده تایی لای صفحات ریاضی ، حساب ریاضت و  سختی.}

^{ما دیـــن ِ خودمان را به  چشمک های ستاره ای دادیم از  ریمل هایی  با   مـارک  ِ}

^{مشتری های اعصاب خورد کن و چاق ، حین ارتقا تو در  رصد . و درصدهای spf}

^{کرم های دور چشم و ضد آفتاب دنیا را به گونه های خورشید مالاندیم  و  پاهایمان}

 ^{را هم لای پاهایتان شاید. با درصدهای رقیق تر  . ابرویی بالا بینداز  به  سوسکی}

^{که  تمام فاضلاب دنیا را  به تو روزه است .  سکوتش را  و شکایت و عطشش را .}

 ^{روی بردار از ابرو . در برکه ی آبی خودت را بتابان تا غوکی  آن قدر اشک بریزد}

 ^{که تمامی تئوری های سونامی دنیا ختم شود  به  ما  . بیا بر  ما   بتابان خودت  را}

 ^{عوض ِ کرم های شب تاب  . بدون درصدهای spf ِ خاص حتما .}

^{من در چشمانم تمام ماهی های دنیا را پـرورش مـیــدهم . بـــیــا و بــــر مـــن و بـعـد}

^{نهنگ های من بتابان خودت را . بـــالا برو  . بیا  و  وسوسه های   شــکــســتــن  ِ} 

^{این تنگ آب چشممان را در گوشی به روزه نگو . کــفـاره اش  را  به  شصت  بار}

 ^{ندیدنت یا همان شصت صنار اعدام ،  نخواهم فروخت . حـــــــــــــــــــــــــــــــــراج .} 

 ^{بیا و هلال ابرویت را کامل کن و ماه تمام کن و رطب به  دار . سـوز  به  ساز   و}

^{قلب به جناغ ،  سنجاق و  ماهی به آب  دار و  دهانم را باز کن .}

 ^{من قطعا از تمام دره های عمیق دنیا کاندوم را بهتر میشناسم .}

مناره ها کبوتر و گنبدی ز نجابت و زمزمی ز کرامت

به گرد چشمت اقامت

و مردمان که بندگان گنه کار و کشتگان بدهکار و کودکان حلاوت

و پبران لکنته مفتشان درنده ، ستمرگان به حسادت

و موبدان شراره ، کلیمیان رود نیل و منجیان بکارت ، پیامبران و امامان و حاملان کتابت

و کلهم به جمیعت

به روزه ها و عبادت به موت حرف و دلالت در انتظار سخاوت به درد عشقت اسارت

نظر کنی به کشتگان و عاشقان و شهیدان جوانت

نه حرف و متن و کلامی

نه مد تن و سلامی

فقط نگاه کمانی

هلال ماه ابروان سیاهت

گشا به جان و جهانی

که مهر لب،  و دهانم

خورد ز نیش نگاهت

مناره ها و کبوتر و گنبدی زنجابت و زمزمی ز کرامت به گرد چشمت اقامت و مردمان جهانی به روزه ها و عبادت فقط نگاه سیاهی هلال ماه ابروان سیاهت گشا به جان و جهانی گشا دهان به حلاوت به شکایت به قضاوت .

 .

 .

 .

                       ^{الف . لـــام . مــیــم . پــیــش ته . و اذا الوحوش حشرت .}

 .

 .

 .

 .

 .

عشق به شما دو تا شاخ دراز داده

                      و  با  باد ،  یال و کوپال داده و 

 یورش داده و راه گلو را نشان داده و عوض غر غر ، غرش داده .

 به شمار فاصله ،  سُم های فرار داده و

 ناز داده و روسری چاکدار داده و

 موهای اوباش از قوانین نیوتون داده و

 گروهی قاقچاقچی با حکم دار داده و

 بوی کافور و اطلسی داده .

عشق ،  به شما پتوی زلیخا داده و

 دندان های پنجمین توان ِ 2 داده و نیش داده و  پیش رفت تحثیلی داده

و کمی جلوتر ، دره و قله داده و غول چراغ جادو  داده و اگر آن هم کفایت نکرد ، آتش و زغال و هیزم و بنزین کارتی داده .

سرت را درد نیاورم . عشق به شما آلات آتش بازی داده و چرخ و فلک داده و طالع بلند  به پیشانی تان داده و دو تا  تاس ِ شیش داده .

عشق به شما پیراهن بی یقه داده

                                و طی الارض داده و

 در آسمان چند ستاره قطبی برای شکار خرس داده و روی دم شیر حرکات موزون داده و چنگال تیز داده و بشقاب پرنده داده و سنگ را داده و" بــِـتوان ز ِ سر ِ سنگ به هوا خواستن" داده .

عشق به چشمانتان غلاف ِ خنجر داده و به  زبانتان لانه ی مار داده و معمار داده و تا ثریا کج و قوس به کمرتان داده و بر لبانتان شش ضلعی های عسل داده و به گونه هایتان  دّوایــِر ِ تل و پشته و تلماسه و معدن الماس داده و به بینی تان هندسه داده و تاج محل داده و بودا داده و جاودانگی داده .

از دریچه چّشم ِ مجنون هر آنچه نداده لابد داده و از دریچه گاو هر آنچه داده لابد یونجه نداده .

غوره نشده مّویز داده و  با    آب هم مّستی داده .

عشق،  به مادرتان بهشت داده و

 مادرتان به شما کَروموزوم ایکس داده و راز داده و شیر داده و طّعم ِ حّلوا یاد داده

و هر آنچه نداده لابد به پدرتان داده و پدرتان هر آنچه داده به باد داده و هر آنچه نداده لابد به من داده و فحش داده و  دسته ی تـّبر داده و کفش های پاره داده .

رو سری ات را سرت کن که باد و هوا را از  ما  نگـــیری.

آتش از باد شنیده که باد گفته مسیر وزیدنش را  با موجهای

شّلال ِ گیسوانت تنظیم کرده.

و گاهی هم با اشارات راست ، غرب ، شمال  و در شب ها

 حتی جنوبِ  ابــروانتان  به این سو  و  آن سو  مــیـوزد .

 خشم بگیر و هفت کن آن زه ِ کمان را و پیکانی  رها کن

 که خودم آب رّز ِ آماده دارم در اشک هایم.

آتش شعله ور شد. بازسازی وبلاگ نداریم. این جاده خیس

 را نـیــامــده ام کــه بــرگــردم .  ثبت هم  نداریم  فــعـــلا.

آقا من بالاتر پیاده میشم. آن بالاتر هوایش  کر شدن از بن

 و بیخ دارد در قهقه ی ساز صدایش .

آن بالا ، رخت پهن کرده ام، ولی برای خشک شدن، به باد

 محتاج  است . رخـــــت  هـــایی  از   جــنــس ِ زُفــــاف،

 بر بند رختهای ناپولی ِ آشفته ی ذهنم.

این  یک آگهی بازرگانی نیست . شـوما  پاک ترینید برای  ِ

 هر رختی قـطـعـا  . و مبا د ا  بــتـرسید از عـنـکـبـوتی که

 ادامه ی زفـــاف  را  مـی بـافـــد   با پـیـله های سفیدش ،

 در هر کجای اتاق خواب.لطفا.

و  من هم نخواهم  ترسید  از  سرخی  ِ  پیله های  ِ  به

اتمام ر سیده ی  عنکبوت  ،    کلا  در هر جای آپارتمان.

عنکبوت را کلمه تـّنـان ناز کشیدم ،از فرشته تا فرمانیه ،

 و فاصله ی این دو "ف" را با فاف پاک میکنم.

این   یک آگهی بازرگانی   نیست.  آقــای عنــکبــوت  در

موتاژن های تازه ام، سفلیس بنده را دیده.

و باز رختی می نشا ند بر بند رخت ذهنم  تا سنگین تر کند

 و هوشیار تر شوم. بند رختی از رخت های خانم عنکبوت.

 تا هوشیارانه  تر  با نخ ِ  پیرمردی  و  سوزن ِ خجالت ،

 راه چشمم را به ورود ممنوع لبانت بدوزم.

 نخی از جنس پیله های شب تاب و سوزنی از جنس نیشتر .

نیشتر بزن که مسکن شفا نمیدهد. مُسّکِـن فراموشی است.

هر لحظه می پُستم تورا . آنها که لکنت زبان و آسم را با هم دارند ، میدانند چه ستمی است گفتن ((ر)) را در میان کمبود اکسیژن کلمات ،در حملات هیستامین. رمز شب" ماچ " است . بیا بماچ و به ماچه که شوهر داری. 

دوستت دارم ضد حمله، در غیبت ِ بــِـنگر. و حتی در غیبت ، بنگر. تا بسوازنی کلمات را و دود شوند و بالا روند از میان سطرها . و سطرها را یکی یکی بالا روند و برسند به می پرستم تو را، در زمان ضد حمله. که رمز شب "ر" بود . گولت زدیم . گل زدیم .

گلی که در ضد حمله زدی را پر پر نکن بر سطرهای پایین...

.............تابوت...........

اشک بریز  که با یک قطره ی اشکت خلیج فارس یا عرب و یا اصلا هلسینکی میشوم و بر میخیزم و تمام جلگه های اطراف را در گلبرگی برایت خلاصه میکنم.و تا بر میخیزم از جایم تو نیستی تخم سگ و چمدان های نگاهم که از کشتی های غرق شده به جا مانده همگیشان دست پسرکی هستند که منظر انعامی است که به تو بدهی به او. ماچ !

تولد  وحشـــىــــىـــی   هستش .  امیدوارم به شاخ منت قبول کنن و به شاخ منت پارمون نکنن . به امید حق.

وحشی مانی. .